Noorderlicht finale 2026

De Noorderlicht Finale van 2026 werd een week met alles erop en eraan. We reisden terug naar Luosto, de plek waar Laura en ik een jaar eerder verliefd op elkaar werden. Natuurlijk hoopten we op sneeuw, mooie activiteiten en vooral veel noorderlicht. Dat laatste kregen we. Op vier van de zeven avonden zagen we het poollicht en iedere heldere nacht leek de vorige weer te willen overtreffen.

Van een eerste show direct na aankomst tot een onverwachte explosie door de wolken en een prachtige finale op onze laatste avond: deze reis gaf ons precies waarom we zo graag terugkeren naar Lapland. Maar het waren ook de rustige momenten die de week bijzonder maakten. Samen door een stil bos lopen, Kuukkeli’s uit de hand voeren, stenen zoeken in de amethistmijn en met een rendierslee door het donker glijden.

20 maart 2026 – Op weg naar Schiphol

Vandaag begint de reis, al vliegen we pas morgenochtend. Onze vlucht vertrekt zo vroeg dat we alvast naar Schiphol gaan en daar in een hotel slapen.

In de ochtend brengen we Nore naar school en nemen afscheid. Daarna pakken we de laatste spullen in, maken het huis nog een beetje netjes en gaan langs mijn familie. Ook het afscheid van Ollie valt Laura zwaar. Sinds onze verhuizing is hij nog niet zo lang zonder ons geweest. Gelukkig weet ze dat er goed voor hem wordt gezorgd.

Rond twee uur rijden we met alle bagage naar Schiphol. Onze hotelkamer kijkt uit over het vliegveld en alleen dat uitzicht zorgt al voor een vakantiegevoel. In Amsterdam woedt een flinke brand. Vanuit het raam zien we de donkere rook de lucht in trekken en later krijgen we er zelfs een melding over op onze telefoon.

We lopen nog een rondje over Schiphol, gaan wat eten en drinken daarna iets in het hotel. Terug op de kamer spelen we een spelletje. Om acht uur liggen we al in bed. De wekker gaat om twee uur en om 05.50 uur stijgen we op. Veel slaap zal het niet worden, maar dat maakt weinig uit. We gaan terug naar Lapland. Terug naar de plek die ons rust geeft en waar een jaar geleden ons verhaal samen begon.

Dag 1 – Aankomst in Luosto en direct noorderlicht

Om twee uur gaat de wekker. Ondanks het vroege tijdstip hebben we allebei nog ongeveer vijf uur kunnen slapen. Vanaf het hotel lopen we in een paar minuten naar Schiphol. Bij de security moeten de schoenen weer uit en uiteraard wordt Laura’s rugzak apart gehouden voor controle.

We komen Ruben tegen, die deze week als onze gids meegaat. Nadat we iets te eten en drinken hebben gehaald, is het vooral wachten. De luchthaven is op dit tijdstip nog bijna helemaal gesloten.

De vlucht naar Rovaniemi is opvallend rustig. Er zitten naar schatting niet meer dan vijftig mensen in het vliegtuig. Het cabinepersoneel heeft daardoor alle tijd en de sfeer aan boord is ontspannen. Voor we het weten, landen we in Finland.

De groep komt snel bij elkaar en met de bus rijden we eerst naar Santa Claus Village. Het is erg toeristisch, maar toch leuk om weer een keer gezien te hebben. We bezoeken het postkantoor van de Kerstman en laten 2026 in een kleine kuksa graveren. Rond Rovaniemi ligt maar weinig sneeuw en van echte winterkou is geen sprake. De locals heten ons lachend welkom in de lente.

Na ongeveer anderhalf uur rijden komen we aan in Luosto. Hier ligt gelukkig meer sneeuw, al is het veel minder dan vorig jaar. Zodra we bij onze cabin aankomen, voelen we de rust terugkeren. We ruimen onze spullen op en halen wat lekkers bij de supermarkt. Daar komen we direct Kevin tegen, een van de gidsen die in Luosto woont.

Het zonnetje schijnt nog. We doen eerst een faceplant in de sneeuw en drinken daarna iets op de trap van onze cabin. Ruben blijkt onze buurman te zijn en komt er gezellig bij zitten.

Na een vroeg diner maken we ons klaar voor de eerste avond. Met de groep lopen we langs de plekken waar we deze week op noorderlicht gaan jagen. We eindigen op het veldje, zetten de statieven neer en wachten. Dat wachten hoort erbij.

De Bt is al lange tijd hoog en de Bz heeft vooral positief gestaan. We hopen op een plotselinge daling. Die komt niet zo diep als verwacht, maar de natuur trekt zich weinig aan van onze verwachtingen. Op de eerste avond worden we direct getrakteerd op een spectaculaire show.

Het noorderlicht beweegt fel boven ons en laat prachtige kleuren zien. Iedereen geniet en de camera’s blijven klikken. Rond middernacht staan Laura en ik als laatsten van de groep nog buiten. Uiteindelijk besluiten ook wij terug te lopen. De eerste avond is meteen binnen. Wat een begin van de week.

Dag 2 – Sneeuwscooters en een explosie door de bewolking

Om 07.15 uur gaat de wekker. Na twee keer snoozen komen we met kleine ogen uit bed. We lagen pas rond half twee in bed, maar dat hoort bij een noorderlichtreis. Slapen kan later wel.

Na het ontbijt staat een sneeuwscootertocht met de hele groep op het programma. Laura zit bij mij achterop en we rijden 32 kilometer door het landschap. De sneeuw, de bomen en de stilte blijven indrukwekkend. Onderweg verschijnt er ook een mooie halo rond de zon.

Terug in Luosto lunchen we met een deel van de groep bij de skipiste. Een burger met friet gaat er na de tocht goed in. Bij de supermarkt halen we bessensap om ’s avonds buiten op te warmen. Daarna nemen we rust in de cabin. Ik ga verder met het bewerken van de foto’s van de eerste avond en Laura duikt de sauna in.

De noorderlichtwaarden zien er de hele dag goed uit. Het weer werkt alleen niet mee: voor de hele avond staat bewolking voorspeld. Eén weermodel laat een kleine opklaring zien. In combinatie met de goede zonnewind is dat genoeg reden om rond acht uur toch naar buiten te gaan.

Als we aankomen, zit de lucht volledig dicht. Ruben noemt de kans zelfs quasi kansloos. Toch verschijnen er sterren. Eerst slechts een paar, daarna steeds meer. Door kleine gaten in de bewolking wordt heel zwak noorderlicht zichtbaar. Voor veel mensen is het alleen via de camera te zien, maar gezien is gezien: twee avonden, twee keer noorderlicht.

We blijven wachten en langzaam breekt de lucht helemaal open. Het noorderlicht wordt steeds sterker en verschijnt op steeds meer plekken, zelfs richting het zuiden. Daarna barst het los. Vanuit verschillende kanten bewegen groene structuren naar ons toe en boven ons ontstaat een complete explosie.

Ik blijf fotograferen en maak drie timelapses. Dit was precies de reden waarom we ondanks de voorspelde bewolking toch naar buiten gingen. Soms hoeft er maar één gat in de wolken te vallen.

Dag 3 – Met sneeuwschoenen de berg op

Na opnieuw een korte nacht beginnen we rustig aan de dag. Vandaag staat er niets vast in het programma. Het is helder en de zon schijnt, dus we halen sneeuwschoenen en stokken. Ik ken een mooie route die vanaf de skipiste door het bos de berg op loopt.

We komen onderweg niemand tegen. Af en toe stoppen we om van de stilte en de omgeving te genieten. Hoe hoger we komen, hoe harder het begint te waaien. Op het laatste stuk richting het weerstation komt de wind vol van rechts. Met de stokken kunnen we ons staande houden en op sommige momenten kunnen we bijna tegen de wind in leunen.

Boven bij het weerstation wordt het nog extremer. Stukken ijs vliegen ons tegemoet en dat voelt niet veilig. We blijven daarom niet lang staan en beginnen aan de afdaling. Ook de route naar beneden is prachtig. Terug bij de piste hebben we bijna negen kilometer gelopen. We ploffen neer voor een drankje en lunch. Ruben schuift nog aan en samen genieten we in de zon.

In de cabin sluiten we even onze ogen. We hopen opnieuw op een lange avond, al spreken de verschillende weersverwachtingen elkaar tegen. Na het diner gaan we gewoon naar buiten om zelf te kijken.

Het klaart op en al snel verschijnt het noorderlicht. Opnieuw blijven we uren staan. Van acht uur ’s avonds tot half één kijken en fotograferen we vanaf het meertje. Drie heldere nachten en drie keer raak. We sluiten de avond af met een foto samen voor onze cabin, terwijl het noorderlicht nog boven ons zichtbaar is.

Dag 4 – Huskysafari, Kuukkeli’s en verse sneeuw

Vandaag hebben we zelf een huskysafari bijgeboekt. Door de geringe sneeuwval en de gladheid was het nog even onzeker of de tocht door kon gaan, maar rond 10.45 uur worden we opgehaald.

Op de huskyfarm krijgen we uitleg over het besturen van de slee. Laura neemt plaats in de slee en ik ga achterop staan. Na de wandeling van gisteren heeft zij twee flinke blaren. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze vanochtend op het ijs gevallen en heeft ze een geschaafde knie en twee blauwe handen.

De honden kunnen niet wachten om te vertrekken. Omdat de ondergrond hard en glad is, rijden we voorzichtig en sta ik veel op de rem. Daardoor mist de tocht soms wat snelheid, maar de omgeving maakt alles goed. De lucht is blauw, de zon schijnt en het contrast met de witte grond is prachtig.

Na afloop mogen we uitgebreid bij de honden kijken. De twee honden van onze slee zijn na het rennen veranderd in enorme knuffelaars. Ze drukken zich tegen ons aan en zouden het liefst op schoot kruipen. Ook bezoeken we de jonge honden, die inmiddels zes maanden oud zijn.

Terug in Luosto pakken we de rugzak en lopen naar een laavu in het bos. Ik maak vuur en we grillen worstjes. Laura heeft warme bessensap meegenomen. Op deze plek komen vaak Kuukkeli’s, de taigagaaien die weten dat er bij mensen en vuur meestal iets te eten valt.

Met stukjes brood weten we ze naar onze handen te lokken. Meerdere keren blijven ze verrassend lang zitten. Hoe vaak ik dit ook meemaak, het blijft bijzonder wanneer zo’n vogel zonder angst op je hand landt.

In de middag trekt de lucht dicht en begint het licht te sneeuwen. Noorderlicht zit er vanavond waarschijnlijk niet in, maar daar zijn we niet rouwig om. Een verse laag sneeuw kan Luosto weer veranderen in het winterwonderland waarop we hoopten.

Na het diner zitten we met een deel van de groep nog een tijd bij het vuur in de laavu aan het meer. Terug in de cabin zetten we Wie is de Mol aan, maar na een half uur zitten we allebei te knikkebollen. Tijd om te slapen en morgenochtend direct uit het raam te kijken.

Dag 5 – Aarnikota en terug naar de amethistmijn

We worden wakker in een winterwonderland. Alles is bedekt met een verse witte laag. Het gekraak van de sneeuw onder onze schoenen op weg naar het ontbijt maakt ons direct blij.

De groepsactiviteit begint pas later op de dag. Na het ontbijt bekijken we wat souvenirwinkels. Aan het einde van de ochtend spreken we met Ruben af en lopen we naar Aarnikota, een kleine houten kota waar ze heerlijke crêpes serveren. Laura en ik nemen warme chocolademelk met mintlikeur. Ruben kiest glühwein. Ik ga voor een crêpe met rendiervlees en Laura neemt een zoete variant met kaneelsuiker. We hebben de kota helemaal voor onszelf.

In de middag gaan we naar Lampivaara en de amethistmijn. Voor Laura en mij is dit een bijzondere plek. Hier zagen we vorig jaar een van de mooiste noorderlichtshows die we ooit hebben meegemaakt. Het is ook de plek waar we onze eerste kus hadden en waar voor ons allebei duidelijk werd dat er iets bijzonders tussen ons was ontstaan.

Een deel van de groep loopt met sneeuwschoenen omhoog. Door haar blaren kiest Laura samen met enkele andere reizigers voor de pendolino. Boven zien zij direct Kuukkeli’s en vermaken ze zich met het voeren en fotograferen van de vogels.

Wanneer de groep compleet is, krijgen we koffie, thee en een traditionele Finse donut. Daarna bezoeken we de mijn en krijgen we uitleg over het ontstaan en winnen van de amethist. Vervolgens mogen we zelf zoeken. Omdat we allebei van edelstenen houden, hoeven we daar niet lang over na te denken. We graven samen in hetzelfde gat en vinden mooie stukken amethist, rookkwarts en bergkristal.

Buiten maakt Ruben foto’s van ons op dezelfde plek als een jaar geleden. Het contrast is groot. Vorig jaar stond hier een spectaculaire aurora boven ons; nu is het bewolkt en mistig. Toch voelt het goed om hier weer samen te staan.

In het winkeltje zoeken we nog een mooie steen uit voor thuis. Daarna volgt een uitgebreid driegangendiner in het café. Terug bij het hotel drinken we nog iets in de bar, waar het karaokeavond is. De Finnen zingen vol overtuiging en verschillende stellen dansen tussen de tafels. Wij kijken met plezier toe.

In de cabin maken we onze gevonden stenen schoon. Thuis krijgen ze samen een plek in een glazen potje.

Dag 6 – Regen, rendieren en stilte in het donker

We worden wakker van regen op het dak van de cabin. Thuis is dat een heerlijk geluid, maar in Lapland hebben we liever sneeuw. De ondergrond verandert langzaam in natte smurrie.

We laten het weer voor wat het is en maken het vuur aan. Laura zet de sauna aan en we genieten van een rustige ochtend in de cabin. Voor de lunch nemen we pizza en cocktails in het hotel. Je kunt het slechter treffen.

Om vier uur vertrekken we met de bus. De eerste stop is Torvisen Maja, een knus koffiehuisje waar we warme bessensap, koffie en Finse donuts krijgen. Daarna rijden we door naar Jaakkola Reindeer Farm.

We beginnen met het voeren van de rendieren.

In de grote kota krijgen we warme bessensap met een scheut wodka. Annu vertelt over de Sámi-cultuur en zingt een joik. De hele groep luistert stil. Daarna volgt het diner: Finse zalmsoep, aardappelpuree met rendierstoofvlees, bessen en augurk. Als dessert bakken we zelf pannenkoeken boven het open vuur.

We sluiten het bezoek af met een rendiersafari. Per tweetal liggen we in een slee, getrokken door een rendier. Laura en ik kruipen dicht tegen elkaar aan. Het regent nog een beetje en de lucht is volledig bewolkt. Noorderlicht of sterren zullen we vanuit de slee niet zien, maar de tocht is ook zonder dat bijzonder. Het is donker en stil. Alleen het glijden van de slee over de sneeuw is hoorbaar en de bomen tekenen zich af tegen de witte grond.

Terug op de farm maken we foto’s met Laku. Van dit rendier hangt bij ons thuis een groot gewei boven de open haard. We kiezen nog een kleiner gewei uit en nemen een vilten schilderijtje mee.

Rond tien uur zijn we terug in Luosto. Het is inmiddels weer licht gaan sneeuwen. Misschien worden we morgen opnieuw wakker in een wit landschap.

Dag 7 – Een waardige noorderlichtfinale

Op de laatste ochtend ligt er inderdaad weer verse sneeuw. Na het ontbijt ga ik met Ruben de berg op, terwijl Laura alvast begint met inpakken.

Later komt ze met warme bessensap, worstjes en marshmallows naar Tikkalaavu. We maken vuur en grillen de worstjes. De Kuukkeli’s laten ons vandaag lang wachten, maar uiteindelijk komen ze toch kijken. Terwijl dikke sneeuwvlokken naar beneden vallen, roosteren we marshmallows boven het vuur.

We brengen de geleende sneeuwschoenen en stokken terug en lopen daarna naar Aarnikota. Dit keer geen crêpe, maar wel glühwein. Even samen zitten en proosten op de week.

In de loop van de middag klaart het op. Ook voor de avond blijft de verwachting helder. Na het diner maken we ons klaar voor de laatste noorderlichtjacht. Drie van de zes avonden waren tot nu toe raak. Zou het vier uit zeven worden?

Op het veldje verschijnt al snel een heel zwakke boog laag boven de horizon. Soms is hij met het blote oog niet te zien en moeten we de camera gebruiken om hem terug te vinden. Naarmate het donkerder wordt, groeit de boog en verschijnen de eerste pilaren.

We hebben onze vierde avond dan eigenlijk al binnen, maar hopen op meer. De Bz staat negatief, al zijn de andere waarden niet spectaculair. Toch begint het noorderlicht steeds sterker te worden. Even later weten we niet meer waar we moeten kijken. Overal ontstaan beweging en structuren. Van alle avonden deze week is het noorderlicht nu het duidelijkst met het blote oog zichtbaar.

Na een tijd lopen Laura en ik samen door naar het meertje. Precies wanneer we aankomen, begint de volgende show. We maken foto’s van elkaar en genieten met z’n tweeën van de laatste momenten onder de aurora. Tegen elf uur besluiten we terug te gaan. Onderweg stoppen we steeds opnieuw, omdat het noorderlicht achter ons weer feller wordt.

Het is moeilijk om afscheid te nemen van zo’n hemel. Uiteindelijk bereiken we toch de cabin en pakken de laatste spullen in. De wekker gaat om half zes, maar slapen lukt met een tevreden gevoel.

28 maart 2026 – Terug naar huis

Om 05.30 uur staan we op. We pakken de laatste spullen en trekken onze koffers met een slee naar het hotel. Na het ontbijt vertrekt de bus om 07.15 uur naar Rovaniemi.

We zijn ruim op tijd en moeten zelfs wachten tot de incheckbalie opent. Onze vlucht is de enige van dat moment, dus daarna gaat alles snel. Bij de security worden dit keer zowel mijn rugzak als die van Laura apart gecontroleerd. Ruben stuurt ondertussen twee foto’s door die hij van ons heeft gemaakt terwijl we in de bus lagen te slapen.

Het vliegtuig komt leeg en ruim op tijd aan. Daardoor kunnen we eerder boarden en vertrekken we uiteindelijk een half uur voor de geplande tijd. Weggaan uit Lapland blijft dubbel. We zouden graag langer blijven, maar kijken er ook naar uit om Nore en Ollie weer te zien.

Na de landing hebben we de koffers snel terug. Mijn moeder en Nore staan ons op te wachten. Voor we naar Harderwijk rijden, halen we samen een ijsje.

Thuis verandert de inhoud van de koffers binnen korte tijd in een flinke chaos. Opruimen komt later wel. Eerst nagenieten van een week met sneeuw, husky’s, rendieren, bijzondere herinneringen en vier avonden noorderlicht.

Luosto heeft opnieuw laten zien waarom we hier zo graag komen. Niet alleen vanwege het noorderlicht, maar om de rust, de stilte en alle herinneringen die hier inmiddels liggen. Deze Noorderlicht Finale had moeilijk mooier kunnen eindigen.