Noorderlichtreis Luosto 2025

Dag 1 – Aankomst en eerste noorderlicht

Kwart voor twee gaat de wekker. De douche blijkt het niet te doen, dus was ik me snel met een handdoek. Op Schiphol is het stil, ik loop zo door de security. Bij Gate D61 kom ik iemand tegen van een eerdere reis, we raken aan de praat en voor ik het weet mogen we boarden.

In het vliegtuig ben ik direct vertrokken; van het opstijgen merk ik niets. Later lees ik een boekje, speel een spelletje en luister muziek. De vlucht gaat snel voorbij.

Na aankomst zie ik Ruben en Joost. De groep is snel compleet en in de bus kunnen we direct vertrekken richting Tankavaara. We bezoeken het museum, kijken een film en ik koop wat souvenirs. In het restaurant is het druk met Fransen, maar we eten heerlijk. Daarna door naar Luosto, waar alles soepel verloopt. Ik boek meteen een excursie naar de amethistmijn, doe wat boodschappen in de supermarkt en sluit de dag af met wat drinken aan de bar.

’s Avonds staat een diner klaar: romige tomatensoep, zalm met friet en carrot pie toe. De zonnewind ziet er gunstig uit en via de webcam zie ik al noorderlicht door de bewolking. Ik stel de groep voor om een rondleiding te doen, alsof we gaan jagen.

Om 20:00 uur verzamelen we en lopen ons rondje. Het sneeuwt. Bij een vuurtje van een Frans gezin schuiven we aan. Al snel vertrekken zij en nemen wij het vuur over. Verhalen vullen de tijd, sommigen knikkebollen al een beetje. Dan zie ik een ster. Ik loop naar buiten en ja, het klaart op! Ik roep dat ik het meertje opga en iedereen volgt. Terwijl ik de heuvel afloop zie ik een substorm losbarsten recht boven ons. “Nu kijk!”, roep ik. De groep rent mee, dolblij. Niemand had verwacht dit al op de eerste avond mee te maken. Ondanks de sneeuw zien we het noorderlicht fel dansen. Later trekt de substorm weg. Langzaam keert de groep terug naar het hotel, ik blijf als laatste over. Het klaart helemaal op en het noorderlicht dooft langzaam uit. Tijd om af te sluiten, morgen weer een dag.

Dag 2 – Sneeuwschoenwandelen en drie substormen

De wekker gaat en ik doe mijn oefeningen, vervolgens eindelijk een lekker warme douche. Na het douchen direct naar het restaurant voor een goed stevig ontbijt.

We gaan sneeuwschoenwandelen met Kevin, superleuk! De groep heeft er zin in, we maken een mooie tocht en de bomen zijn mooi bedekt met een dun laagje sneeuw, het is prachtig weer. Daarnaast is iedereen nog euforisch over de afgelopen avond. We stoppen om de zoveel tijd waar Kevin wat vertelt. De groep is erg fit en we merken dat we de heuvel wel op kunnen lopen en besluiten dit tot bovenaan te doen. Ik loop hier door tot aan de coördinaten die ik op mijn arm heb staan, de plek waar ik hoorde dat ik papa zou worden.

De groep is ondertussen alweer via een omweg naar beneden gegaan, ik ga dezelfde weg terug als dat ik omhoog ben gekomen. Uiteindelijk werk ik mijzelf wat in het zweet, wat niet slim is. Maar kom daardoor eerder aan bij de Laavu dan de groep. Eenmaal dat de groep aankomt help ik Kevin met het vuur aan te maken, ik test mijn nieuwe Marttiini mes uit door een stuk hout te splijten.

We hebben het erg gezellig met elkaar, we drinken twee sapjes en lopen dan weer terug. De hele groep besluit vervolgens om de sneeuwscooter naar de amethistmijn te boeken.

Einde van de middag ga ik met Kevin en een reiziger bij de bar zitten om wat te drinken. Iets later heb ik de noorderlichtpresentatie. Dit gaat weer erg goed en direct daaraan hebben we het diner.

Tijdens het diner is het al duidelijk dat de zonnewind niet heel erg mee zit, maar gedurende de dag heeft de magnetosfeer zich goed kunnen opladen, daar kunnen we profijt van hebben, ook komen er opklaringen aan. Iedereen op eigen gelegenheid erheen, ik ga mij klaarmaken en er direct heen.

Aangekomen bij het veldje zie ik al snel dat er al noorderlicht is, ik loop door en stuur een alarm eruit. Als ik eenmaal aankom wordt het noorderlicht heviger en krijg ik een sub-storm. De groep is er helaas nog niet.

Later met de groep naar de laavu van het veldje gelopen, hier was het hout op dus we konden geen vuurtje maken. Maar niet veel later werden we hier ook getrakteerd op een sub-storm. Tot driemaal toe!

Vervolgens bleef ik weer met een reiziger over, daarmee naar het vuurtje gegaan, beetje opgewarmd. Nog even het meertje opgegaan toen het wat opentrok, de waardes werden ook beter, maar toch het besluit genomen om terug te gaan.

Dag 3 – Sneeuwscooters en een noorderlichtshow

Zoals gewoonlijk begin ik de dag met mijn workout, gevolgd door een warme douche. Daarna schuif ik aan voor een stevig ontbijt: een kom dampende havermout met granola en Finse bessen, wat ei en worst, en natuurlijk meerdere koppen koffie.

Vandaag staat sneeuwscooteren op het programma. Bij Lapland Safaris pas ik snel een helm en omdat de hele groep er op tijd is, vertrekken we direct. Kevin rijdt voorop, ik sluit achteraan. Het tempo is rustig en ontspannen, en de omgeving is schitterend. De bomen zijn bedekt met een donslaagje sneeuw.

Bij het meer boren de gasten een gat in het ijs om te vissen. Ik besluit mee te doen. Op het moment dat één van de gasten beet heeft en ik mijn hengel even neerleg om een foto te maken, springt de vis los en schiet zo weer het gat in. Weg vis. Kevin maakt intussen een knapperend vuur en trakteert ons op warme bessensap en een lokaal koekje – heerlijk. Uiteindelijk weet dezelfde gast alsnog een kleine baars te vangen: de enige van de dag.

Op de terugweg breekt de zon door. Het levert prachtige plaatjes op, met zelfs een soort regenboog in de lucht. Terug bij Lapland Safaris schuiven we met de groep aan bij de skipiste voor de lunch. Het is er druk, maar dat zorgt juist voor een gezellige, rommelige sfeer aan tafel.

’s Middags werk ik wat voor Arcticans en doe ik een kort dutje. De Bz is onstabiel en de weersverwachting oogt wisselvallig en bewolkt. Voor het diner laat ik de groep alvast weten dat ik daarna direct naar het veldje wil. De zonnewind ziet er goed uit; er zou vroeg noorderlicht kunnen verschijnen als de opklaringen komen.

Tijdens het omkleden na het eten zie ik op de webcams al noorderlicht. Ik licht de groep in en loop richting veldje. Halverwege bedenk ik dat ik mijn mobiel ben vergeten, maar ik loop door, maak snel een foto en keer terug naar het hotel om alsnog het alarm te sturen. Terug op het veldje is het noorderlicht al goed met het blote oog te zien. Ik maak wat foto’s, maar niet veel later trekt de hemel weer dicht.

De groep arriveert met hout en we maken een vuur. Met mijn Martiini mes splijt ik hout tot kleine aanmaakhoutjes. Het is gezellig rond het vuur, maar een groot deel van de groep vertrekt al snel naar het hotel. Ik blijf achter met twee gasten. We drinken wat en roosteren rendier makkara boven de vlammen. Dan steekt er plots een sneeuwbui op. Na de bui gaat ook de derde gast terug en blijf ik opnieuw met dezelfde reiziger over die de vorige avonden ook steeds bleef. We zitten bij het vuur, al krijg ik flink last van de rook; mijn ogen prikken en mijn neus loopt.

Een groep Fransen komt even kijken. Ze juichen enthousiast bij de koplampen van een passerende auto, in de veronderstelling dat het noorderlicht is. Ik leg uit dat het bewolkt is en laat ze een foto van eerder zien. Ze zetten hun statief neer, maar druipen later weer af.

Na een tijdje wagen we ons opnieuw naar buiten. De zonnewind is niet slecht, maar ook niet spectaculair. Het waait flink, toch verschijnen er plots opklaringen. Eerst zien we vage groene vlekken, die zich langzaam uitbreiden tot boven het hutje bij het vuur. Het levert prachtige foto’s op. Dan wordt het noorderlicht sterker, zó sterk dat we het felgroen met het blote oog kunnen zien. Ik stuur direct een alarm uit. Het schouwspel houdt een tijd aan, tot de bewolking het langzaam weer opslokt. Voldaan besluiten we onze spullen te pakken en terug te keren naar het hotel.

Dag 4 – Huskysafari en onverwacht noorderlicht

Vandaag staat de huskysafari op het programma. Na een goed ontbijt – ik twijfel nog of ik achterop bij de huskies zal gaan – stappen we in de bus. Kevin is opnieuw onze gids en weet de hele rit de groep bezig te houden met verhalen.

Bij aankomst krijgen we uitleg en neem ik plaats in de slee, terwijl een van de gasten achterop gaat staan. Onze slee blijkt een snelle, en al snel schieten we door het besneeuwde landschap. Het uitzicht onderweg is adembenemend; de honden rennen gretig door het winterse decor.

Op de terugweg laten we de bus even stoppen bij Aarnikota. Daar genieten we met de hele groep van een stevige lunch: een heerlijke pannenkoek met rendiervlees. Daarna lopen we gezamenlijk terug naar het hotel. Onderweg pik ik nog een paar winkeltjes mee.

Die avond is het aanvankelijk rustig in de lucht. Het is helder, maar de zonnewind lijkt niet mee te werken. Tot plots de waardes een flinke duik maken. Later hoor ik dat dit een deel van een CME is geweest, onverwacht geraakt. Voor ons betekent het echter één ding: spektakel.

Boven ons verschijnt prachtig noorderlicht. Het beweegt sierlijk, verandert van intensiteit en toont zelfs meerdere kleuren. Een deel van de groep is al terug in het hotel of de cabins en zelfs na mijn alarm komt niet iedereen meer naar buiten. Maar wie erbij is, kijkt met open mond omhoog.

Ik maak foto’s, de gasten filmen en fotograferen met hun telefoons. Het is puur genieten. Pas wanneer het noorderlicht weer wat kalmeert, besluiten we langzaam terug te lopen. Terwijl er overal nog groene sluiers zichtbaar zijn, wandelen we voldaan richting hotel.

Dag 5 – Vrije dag en kleuren in de nacht

Vandaag hebben we een vrije dag. Om 10:30 vertrekken we met de hele groep richting Torvisen Maja. We lopen op een rustig tempo, omdat een van de gasten haar enkel heeft verzwikt. Het pad voert ons door een prachtig besneeuwd landschap en tot onze vreugde breekt ook nog het zonnetje door.

Bij Torvisen Maja is gelukkig plaats voor de hele groep. Iedereen bestelt wat te eten voordat we weer teruggaan. We proberen nog een Kuukkeli te lokken, maar helaas laat de vogel zich vandaag niet zien.

Onderweg maken we nog een tussenstop bij Tikkulaavu. Misschien dat daar een vogel opduikt. Een groot deel van de groep besluit al verder te lopen en na een uurtje volgen wij ook.

Overdag zien we dat de Bz positief staat, maar na de flinke uitbarsting van gisteren is de kans aanwezig dat er opnieuw noorderlicht komt zodra de Bz negatief zakt. Ik licht de groep hierover in. Het is helder, dus ik besluit vroeg naar het veldje te gaan. Daar aangekomen zie ik al noorderlicht en stuur meteen een alarm uit.

De gasten zijn dan nog onderweg, maar uiteindelijk komt iedereen op tijd aan om de show te beleven. En wat voor een show: het noorderlicht verschijnt in alle richtingen, tot hoog boven ons, en laat verschillende kleuren zien. Een spektakel dat je uren zou kunnen blijven aanschouwen.

Het noorderlicht neemt soms even gas terug, maar overal blijft een groene gloed aanwezig. De Bz blijft sterk negatief en het lijkt wachten op de volgende uitspatting. Toch besluiten we terug te keren. We hebben al zó veel geluk gehad. Achteraf blijkt dat we nog twee uur hadden moeten wachten op de volgende grote show, maar voor ons was de avond al meer dan geslaagd.

Dag 6 – Kuukkeli, rendieren en een stille nacht onder het noorderlicht

Het is opnieuw een vrije dag. In de ochtend ga ik samen met een van de reizigers naar Tikalaavu, in de hoop de Kuukkeli te lokken. We maken een vuurtje en wachten geduldig af. Even later sluiten nog vier gasten aan, waarvan er uiteindelijk eentje blijft hangen. Vogels laten zich lange tijd niet zien, maar een klein muisje schiet steeds heen en weer om kruimels van de grond te rapen. Ik weet hem zelfs te filmen.

Net als we willen vertrekken hoor ik plots het herkenbare geluid. Ik kijk rond en zie er eentje vliegen. Snel pak ik een stukje brood. Binnen een paar tellen zitten er vier Kuukkeli’s om ons heen. Ook een specht laat zich zien. Ik houd mijn hand omhoog met het brood erop en film. Dan landt de Kuukkeli op mijn hand, kijkt nieuwsgierig naar me, pakt het stukje brood en draait zich nog even om om zijn prachtige kleuren te tonen, voordat hij weer wegvliegt. Even later lukt het ook de andere gasten, pure magie.

Na de wandeling lunchen we bij de skipiste en ’s middags rust ik wat uit. Ik besteed ook wat tijd aan het werken aan een nieuwe app.

Aan het einde van de dag stappen we in de bus richting Jaakkola, waar Thomas ons verwelkomt. We voeren rendieren en schuiven daarna in de Kota van Anu aan voor een heerlijk diner. Anu zingt een joik en vertelt verhalen over de Sami. Het raakt de groep zichtbaar. Ik koop een prachtig rendiergewei van haar, afkomstig van Laku, een oud rendier wiens naam ‘lakritsi’ (drop) betekent.

Later trekken we met rendiersleeën naar het moeras, waar een tipi met een warm vuur op ons wacht. Daar krijgen de gasten hun dessert, terwijl Anu opnieuw vertelt over haar leven. Het roept veel emotie op. Buiten fotografeer ik ondertussen de melkweg; de hemel is kraakhelder, maar de Bz staat ongunstig.

Op de terugweg leun ik achterover in de slee en geniet van de sterrenhemel, ontelbaar veel sterren, de melkweg scherp zichtbaar. In de bus stel ik voor om nog wat te drinken, maar de bar blijkt gesloten vanwege bingo. Iedereen gaat naar de kamer, ik blijf wakker om de Bz te monitoren.

Nog geen half uur later duikt de Bz onder nul. Het is half 11. Rond middernacht loop ik naar het meertje, maar daar is het bewolkt en stormachtig. Door kleine openingen zie ik laag aan de horizon wat noorderlicht, maar te weinig om de groep te alarmeren. Pas rond 1 uur komt het hoger, zichtbaar boven de wolken: intens groen, goed te zien met het blote oog, soms met lichte beweging. Toch besluit ik geen alarm te sturen, het kan zo weer dichttrekken.

Ik blijf nog tot iets na tweeën. Als ik het meertje afloop, draai ik me nog één keer om. Op dat moment wordt het noorderlicht feller, een stille uitbarsting alleen voor mij. Ik pak mijn camera niet, maar laat het op me inwerken. Midden in de nacht, helemaal alleen, onder een dansende hemel. Onvergetelijk.

Dag 7 – Laatste dag en bezoek aan de amethistmijn

De laatste dag is aangebroken. Na het ontbijt neem ik nog even de tijd om te werken, voordat ik een rustige wandeling om het meer maak. Het voelt bijzonder om dit landschap nog één keer in me op te nemen. Terug in het hotel begin ik alvast mijn koffer in te pakken. Het rendiergewei past er maar nét in, hopelijk blijft het heel tijdens de reis en de overstappen op de vliegvelden.

Omdat we in de middag naar de amethistmijn vertrekken met de sneeuwscooters, lunch ik op tijd. Het vooruitzicht van dit laatste avontuur maakt de dag compleet. Terwijl ik terugdenk aan de week vol belevenissen, van sneeuwschoenwandelingen en huskytochten tot rendieren voeren en onvergetelijke nachten onder het noorderlicht, voel ik hoe bijzonder deze reis is geweest.

Een week vol natuur, verhalen en onvergetelijke momenten. Luosto 2025 zal me nog lang bijblijven.